Νεκτάριος Β. Νώτης: Παίζοντας επικίνδυνα με την οικονομία

Και ξαφνικά, μας προέκυψαν σενάρια για παράταση κατά ένα χρόνο του μνημονίου.

Υπάρχει, λένε, η δυνατότητα και το ενδεχόμενο τα απαιτούμενα μέτρα να εφαρμοστούν έως και το 2015, ώστε το βάρος να μοιραστεί σε περισσότερα χρόνια (μου θυμίζει την ήπια προσαρμογή).

Το είπε και ο υπουργός Οικονομικών, εμμέσως πλην σαφώς, σε συνέντευξή του σε μεγάλη ξένη εφημερίδα (Wall Street Journal), σπεύδοντας όμως να διευκρινίσει ότι δεν είναι τόσο εύκολο, αφού πρέπει να εξασφαλιστεί η χρηματοδότηση, δηλαδή το «Ναι» των δανειστών μας.

Είναι τελικά εφικτό αυτό;

Κατά τη γνώμη μου, όχι. Οι λόγοι είναι προφανείς:

Πώς είναι δυνατόν να δοθεί το πράσινο φως για τέτοια απόφαση, όταν ήδη οι στόχοι του προϋπολογισμού είναι σε πλήρη απόκλιση, γεγονός που σημαίνει ότι θα χρειαστούν και επιπλέον και αμεσότερα μέτρα;

Πώς είναι δυνατόν να γίνει αποδεκτή τέτοια παράταση, όταν πηγές από το οικονομικό επιτελείο υποστηρίζουν πως, αν το έλλειμμα ξεπεράσει τα προβλεπόμενα επίπεδα και αγγίξει το 5% – όπως προβλέπει η Τράπεζα της Ελλάδος -, θα απαιτηθούν νέες παρεμβάσεις;

Πώς είναι δυνατόν να συζητάμε για ακόμα πιο χαλαρό χρονοδιάγραμμα εφαρμογής του μνημονίου, που σημαίνει ακόμα πιο σταδιακή εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων, όταν επί δύο χρόνια δεν υλοποιούμε τα όσα έχουμε συμφωνήσει και νομοθετήσει, υπό καθεστώς ασφυκτικής πίεσης; Γιατί, δηλαδή, να μας εμπιστευθούν περισσότερο οι δανειστές μας και να δώσουν το «OK», όταν καθημερινά αποδεικνυόμαστε αφερέγγυοι;

Πώς είναι δυνατόν να μπαίνουμε σε αυτή τη συζήτηση, όταν το νέο δάνειο μας χορηγείται με το μαρτύριο της σταγόνας, δηλαδή σε δόσεις, ανάλογα με την πρόοδο εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων και επίτευξης των στόχων;

Πώς ξαφνικά προέκυψε η συζήτηση λίγες μέρες πριν τις εκλογές;

Σε κάθε περίπτωση, δεν πρέπει να πέσουμε για ακόμα μια φορά στην παγίδα της – έστω και έμμεσης – παροχολογίας.

Η οικονομία δεν αντέχει άλλα επικίνδυνα παιχνίδια.

 

Καλημέρα σας.

SHARE